147. ο τρυφερόψυχος Εκείνος

Εκείνος φοράει μάσκα για να κρύβει την άγρια φυσιογνωμία του, που κρύβει μια ψυχή πιο τρυφερή κι από την καρδιά ενός μαρουλιού -σύμφωνα με τη σχετική διαφήμιση. Θέλει να προστατεύει την ψυχή του από αδηφάγα βλέμματα και αδηφάγους ανθρώπους. Μια φορά που ξεχάστηκε και δεν φόρεσε τη μάσκα του, κάποιος τσίμπησε λίγη από την ψυχή του και τη δοκίμασε και του άρεσε και κόντεψε να την καταβροχθίσει ολόκληρη! Από τότε, βγάζει τη μάσκα του μοναχά όταν πέφτει για ύπνο, εκτός κι αν κοιμάται με συντροφιά. Μερικές φορές, φυλάγεται ακόμα και στα όνειρά του. Σπάνια βλέπει τον εαυτό του πλέον χωρίς μάσκα και κοντεύει να ξεχάσει το σχήμα του δικού του προσώπου. Μόνο το βλέμμα του ξεχωρίζει πίσω από τις λεπτές σχισμές με τις ζωγραφισμένες βλεφαρίδες.
Εκείνος, λοιπόν, έχει αποφασίσει να μην ερωτευτεί ποτέ πια, γιατί ο έρωτας πονάει πολύ και, κάθε φορά, του κλέβει λίγη από την τρυφεράδα της ψυχής και στο τέλος θα τον αφήσει άψυχο και σκληρό κι αυτό δεν το θέλει, καθόλου δεν το θέλει. Οσο κι αν η τρυφερή του ψυχή επιθυμεί να δοθεί σε Εκείνη, που ονειρεύεται να τη συναντήσει και εκτός ονείρων, εξακολουθεί να φοβάται την στιγμή γιατί το ξέρει καλά πως Εκείνη θα τον φάει χωρίς να μπορέσει να της αντισταθεί.

146. πώς χάνεται ο νους

σε μια χώρα μακρινή, ο Αρχοντας έβγαλε διαταγή να χαμογελούν οι υπήκοοί του για να του φτιάχνουν το κέφι και όποιος συλλαμβανόταν να μη χαμογελά τον εκτελούσαν επιτόπου.. και μια μέρα έπεσε πολύ χιόνι στη χώρα αυτή και τα χαμόγελα παγώσαν στα πρόσωπα επάνω.. και τότε ο Αρχοντας άλλαξε τη διαταγή του.. ζητούσε να μη χαμογελά κανείς και κρέμαγαν επιτόπου όποιον συλλαμβανόταν να χαμογελά.. μέχρι που πάγωσε ο Αρχοντας και τότε όλοι σκάσανε στα γέλια

145. νεραντζάνθια

ο δρόμος μοσχοβόλαγε νεραντζάνθια κι Εκείνος δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε να περπατεί εκεί νυχτιάτικα και να μαγεύεται από την ευωδιά, μέχρι που τον έπιασε νύστα και χάρηκε πάρα πολύ που επιτέλους τα κατάφερε να νυστάξει μετά από μεγάλη περίοδο αϋπνίας, τόσο πολύ χάρηκε που ξενύχτησε για να το γιορτάσει!

144. μια ζωή τρώγοντας ξύλο!

 "Θα φας ξύλο!" τον απειλούσε η μάνα, ο πατέρας, ο δάσκαλος.. κι Εκείνος φοβόταν.. τρόμαζε πολύ.. και μια μέρα το πήρε απόφαση: θα έτρωγε ξύλο μοναχός του!
και μίκρυνε, μίκρυνε, μίκρυνε πολύ.. κι έγινε ένα μικρούτσικο σκουληκάκι και μπήκε στο ξύλινο πόδι του τραπεζιού κι έφαγε ξύλο με την ψυχή του! Γνώρισε και μια τσαχπίνα μικρούτσικη σκουληκίτσα και παντρευτήκαν κι έκαναν πολλά πολλά όμορφα μικρούτσικα σκουληκάκια.
Ολα τα μικρούτσικα σκουληκάκια, εκεί μέσα στο ξύλινο πόδι του τραπεζιού, τρώγανε ξύλο, και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί έζησαν καλύτερα, έχοντας εξασφαλίσει το ξύλο της χρονιάς τους!

143. Εκείνη και ο ύπνος της

"Χάρισέ μου τον ύπνο σου" της είπε κι εκείνη έπεσε ξερή στην αγκαλιά του. Κοιμήθηκε αμέσως σαν πουλάκι, επειδή της το ζήτησε, επειδή του είχε εμπιστοσύνη, επειδή τον αγαπούσε, όλα αυτά μαζί.. κι από εκείνη τη στιγμή κοιμόταν χαμένη μέσα σε έναν ύπνο χαρισμένο από Εκείνη προς Εκείνον. Σπάνια, αραιά και που, σηκωνόταν σαν υπνωτισμένη και φρόντιζε την επιβίωσή της, να τσιμπήσει κάτι, να πλυθεί, και μετά ξαναχανόταν σε έναν ύπνο μακάριο, απελευθερωμένο από όνειρα, γιατί το όνειρό της είχε εκπληρωθεί: ήταν δική του, ήταν δική του ολόκληρη, σώμα και ψυχή και σκέψεις, ακόμα και ο ύπνος της ήταν πλέον δικός του.

Εκείνος, έμενε ξύπνιος και την έβλεπε με αγαλίαση πόσο ήρεμα κοιμόταν και ηρεμούσε το μέσα του, ο ύπνος της δρούσε ευεργετικά στη δική του πίεση, εξαφάνιζε το καθημερινό του στρεσσάρισμα στη δουλειά, παντού. Εφτανε μια στιγμούλα να φέρει το ήρεμο κοιμισμένο της πρόσωπο στο νού του και αμέσως ένοιωθε άλλος άνθρωπος, ξεκούραστος και με νέες αναδυόμενες δυνάμεις για ζωή, χωρίς να κλείνει μάτι βέβαια. Είχε ρέψει μεν σωματικά, αλλά το μυαλό του δούλευε ρολόι. Γερνούσε δίχως να το καταλαβαίνει.

Εκείνη, απλώς κοιμόταν κι όσο κοιμόταν τόσο έδειχνε πιο νέα και πιο όμορφη -ο ύπνος ομορφαίνει τη γυναίκα, όπως λένε, και είναι αλήθεια. Δεν έδειχνε όμως μονάχα: γινόταν πράγματι ωραιότερη και νεότερη και αυτή η μετατροπή τρόμαζε Εκείνον που δεν ήξερε πια τί να κάνει. Την είδε να γίνεται έφηβη, να περνά στην παιδική ηλικία, να ξαναγίνεται μωρό, διστάζοντας να την ξυπνήσει.

Οταν έφτασε στο σημείο να πρέπει να της αλλάζει πάνες, ε, δεν κρατήθηκε και την ξύπνησε με ένα απαλό φιλάκι και τότε έγινε το θαύμα! Εκείνη ξύπνησε μαχμουρλίδικα, άνοιξε τα ματάκια της, έσκασε ένα χαμογελάκι και... μεγάλωσε ξαφνικά! Ηρθε στη δική του ηλικία, έγινε αγνώριστη στα μάτια του γιατί δεν είχε το χρόνο Εκείνος να παρακολουθήσει την ωρίμανσή της. Ετσι, της έδωσε πίσω τον ύπνο της και θα έτρεχε ασθμαίνων να βρει τον ύπνο κάποιας άλλης, αν Εκείνη, τώρα που είχε μάθει το κόλπο, δεν του ζήταγε να της χαρίσει το δικό του ύπνο. Ε, καιρός ήταν!