069.το βάρος

Ακόμα δεν μπορεί να καταλάβει γιατί είχε αποφασίσει να αναλάβει να σηκώσει αυτό το βάρος. Ισως επειδή ήταν μια πρόκληση για τους στιβαρούς ώμους του, ίσως επειδή φαινόταν ελαφρύ τότε που το αποφάσισε, ίσως επειδή νόμιζε ότι δεν θα κρατούσε για πολύ. Δεν γνώριζε τότε αυτό που γνωρίζει σήμερα, ότι δηλαδή το βάρος μεγαλώνει όσο το σηκώνεις, όλο και βαρύτερο γίνεται, ακόμα και αν διατηρεί το ίδιο βάρος πάνω στη ζυγαριά. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι ζυγαριά. Τόσο απλό ήταν λοιπόν; Ενας γιατρός της δικής του εμπειρίας θα έπρεπε ήδη να το γνωρίζει, ίσως όμως αυτή να είναι γι αυτόν μια εμπειρία ακόμα: ο έλεγχος ενός βάρους που κάθεται σε ανθρώπινους ώμους και όχι πάνω σε μια ζυγαριά.

068. η απόσταση

«Να μεγαλώσω την απόσταση, να μεγαλώσω την απόσταση, να μεγαλώσω την απόσταση» σκεφτόταν ο ωραίος Μεργκαέλ, αλλά δεν έκανε ούτε βήμα προς την αντίθετη κατεύθυνση, ούτε καν στεκόταν ακίνητος. Προχωρούσε με μικρά βηματάκια προς το στόχο που απομακρυνόταν, προς τα εκεί ακριβώς από όπου ήθελε να μεγαλώσει την απόσταση. Ευτυχώς, ο στόχος απομακρυνόταν με μεγάλες δρασκελιές. Ετσι, μια και ο Μεργκαέλ έκανε μικρούτσικα βηματάκια, η απόσταση μεγάλωνε από μόνη της.

067. πάρτο αλλιώς

Ολο έλεγε από μέσα του «πάρτο αλλιώς, πάρτο αλλιώς» αλλά ο εαυτός του δεν άκουγε και δεν το έπαιρνε αλλιώς, δεν ήξερε να το πάρει αλλιώς, ούτε και ήθελε να μάθει να το παίρνει αλλιώς, έτσι στουκάρησε στη γωνία επειδή πάλι το είχε πάρει στραβά και όσο και να προσπαθούσε να το ισιώσει δεν θα ίσιωνε ποτέ -το ήξερε καλά αυτό- αν δεν αποφάσιζε επιτέλους να το πάρει αλλιώς.

066. ορθοποδικόν τεστ

Ο Ποιητής έπρεπε να ορθοποδήσει επιτέλους. Ετσι, αποφάσισε να επισκεφτεί έναν ειδικό, να κάνει ένα ορθοποδικό τεστ.
Ο ειδικός ορθοποδικός επιστήμων απεφάνθη ότι έφταιγαν τα πόδια του, που πατούσαν ανελέητα τα χαμομήλια.
Επρεπε να επανορθώσει για τα μίλια χωραφιών, ολόκληρα και τετραγωνικά, που είχε πατήσει. Τα ράφια χωράφια ήταν τίγκα στο χαμαίμηλον. Εβγαλε το βραστήρα από την πρίζα και ορκίστηκε ότι θα αποφεύγει στο εξής τα αφεψήματα. Αντί αυτών, η ανθοκομία έγινε το χόμπι του. Εκανε μεταμόσχευση πορτοκαλιές νεραγκούλες στα πόδια και περπατούσε στο εξής τα μίλια του μαλακά.

065. πώς τρέφεται το μυαλό

«Το μυαλό μοιάζει με όστρακο. Οταν θέλεις να ταΐσεις ένα όστρακο, μη το κάνεις με το ζόρι. Οσο προσπαθείς να το ανοίξεις, τόσο εκείνο σφίγγεται. Θα νομίζει πως δεν θέλεις να το ταΐσεις, αλλά να το φας! Αμα το παραζορίσεις, μπορεί και να σπάσει -το ίδιο ή το μαχαίρι. Αν όμως περιμένεις υπομονετικά, κάποτε θα ανοίξει μόνο του και θα αναζητήσει τροφή. Τότε είναι η στιγμή. Ετσι και το μυαλό. Να δώσεις τροφή μόλις ζητήσει. Οχι πριν και με το ζόρι. Μόλις ζητήσει. Ετσι τρέφεται το μυαλό. Πρόσεξε λοιπόν τι θα κάνεις.» Αυτά είπε το Ψάρι που γνώριζε απο όστρακα.