Ενα σούρουπο στην Αυστρία, ο σεβαστός Μεργκαέλ Ωγκαίο είδε ένα κοριτσάκι να αιωρείται κάνοντας κούνια πάνω από το χάος και τόσο πολύ μαγεύτηκε από αυτή την εικόνα που την πάγωσε για να έχει το χρόνο να την απολαύσει περισσότερο, έτρεξε μάλιστα να φέρει κάμερα από το όχημά του για να τη φωτογραφήσει. Οταν έφτασε στο όχημα, το βρήκε στραπατσαρισμένο και ξέχασε το κοριτσάκι να αιωρείται στη παγωμένη εικόνα του. Οταν θυμήθηκε την εικόνα που εγκατέλειψε στα βουνά του Ινσμπρουκ, είχαν περάσει κάμποσες δεκαετίες και δεν ήταν δυνατό να αναστρέψει τη ροή τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος. Ετσι, ο σεβαστός Μεργκαέλ Ωγκαίο αυτοπυροβολήθηκε επειδή είχε τύψεις που έκανε χρήση των υπεράνθρωπων ικανοτήτων του για ίδιον όφελος.
μαζί με τη σφαίρα πέρασαν από το μυαλό του τα δυο μικρά στρουμπουλά πατουσάκια που είχε αντικρύσει ένα μεσημεράκι στη Βομβάη να κρέμονται μπροστά στη γυναίκα που τον σέρβιρε τσάι καφτό γιατί έκανε ζέστη και κόντευε να πάθει θερμοπληξία. Καφτή η σφαίρα, έφερε την εικόνα εκείνης της αποπνικτικής μέρας στη Βομβάη στιγμιαία στο νου του. Ισως, αν είχε έρθει πρώτη στον εγκέφαλό του η εικόνα με τα μικρούτσικα χαριτωμένα πατουσάκια, να μην άφηνε τη σφαίρα να τον διαπεράσει.
τα γραμμένα ειναι αυτόματα, βλεπω μια εικόνα και γράφω, οι ήρωες είναι αυτοκέφαλοι, οι εικόνες πυροβολούν τυχαία το μόνιτορ, δεν φταίω καθόλου, είμαι αθώα, θα μπορούσα να είμαι απλώς ένα μολύβι, ένα στυλό ή μια φωτογραφική μηχανή εγκεφάλου