Η ωραία μαρκησία Εψη Εψιλον εκοίταξε το πρόσωπόν της εις τον καθρέπτην της λιμουζίνας ήτις την ωδήγει εις το βρυξελλώδες Μέγαρον, κατόπιν του ολονυκτίου πάρτι, ον εδόθη προς τιμήν της υπό των σφριγηλών ψωλώνων, οίτινες ενεφανίσθησαν ομού κραδαίνοντες οπλισμόν σιδηρούν και γραββάτας. Τινές εξ αυτών έφερον ιπταμένους λαιμοδέτας εκ βελούρ σιφόν πουαντιγιέ, τους και παπιγιόν καλουμένους. Μεταξύ των συνδαιτημόνων υπήρχον επίσης ολίγαι γυναί, αίτινες ήσαν ιδιαίτατα σκληραί, ως η γυνή εκ Βησιγοτθίας, της οποίας το όνομα με το οποίον εκαλείτο εντελώς αντίστροφον της προσωπικότητός της εστί, δεδομένου ότι η γυνή αύτη υπήρξεν η αποτελεσματικοτέρα βασανίστρια της μαρκησίας κατά την διάρκειαν του πάρτι. Η ωραία Εψη λάτρις των βασανιστηρίων εστί, ως γνωστόν, βασανιστηρίων όμως απολαυστικών δια την σάρκα και ουχί διαλυτικών του πνεύματος· ένεκα τούτου είχεν αποδεχθεί την πρότασιν των ψωλώνων. Εάν είχεν διαπεράσει τον νουν αυτής η ιδέα του βασανιστηρίου όν υπέστη, ουδέποτε θα απεδέχετο να παραστεί, με κανένα απολύτως τρόπον θα ηδύνατό τις να πείσει την υψηλότητά της να εγκαταλείψει τα ανάκτορα αυτής και να μεταβεί εις το καταγώγιον των Εψιλονικών Μαρτυρίων την νύκτα της εικοστής πέμπτης Μαρτίου του έτους 2525. Το μαρτύριον όν υπέστη ήτο άκρως εξευτελιστικόν, ακόμη και δια τα γούστα της εκλαμπρότητός της, ά ήσαν, ως γνωστόν, λίαν εξτρίμ. Κοιτάζοντας λοιπόν το πρόσωπόν της εντός του καθρέπτου, ανεκάλυψεν εν πρόσωπον το οποίον ουδέποτε είχεν ξαναειδεί, δεν ανεγνώρισεν τουτέστιν τον ωραίον εαυτόν της και παραξενεύτηκε τα μάλα, πώς ήτο δήλα δή δυνατόν να την αναγνωρίζουσι οι ψώλωνες και αι σκληραί γυναί και να υποκλίνονται με θέρμην ενώπιόν της και να αγωνίζονται ποίος θα εξεπλήρωνε πληρέστερα τας επιθυμίας της προς βασανισμόν. Και καλά, οι ψώλωνες εκ Γαλλικίας να εκσπερματίζουν επί των ωραιοτάτων χειλέων αυτής, ήτο κάτι τι συνηθισμένον, αλλά η βησιγότθα γυνή να σχίζει το αιδοίον αυτής με χαρτοκόπτην ήτο παντελώς απρόσμενον βασανιστήριον, χώρια που η βησιγότθα με το αγγελικόν ψευδώνυμον και την περούκαν εκ τριχών αλόγου χρώματος κιτρίνου την απεκάλη πόρνην, λες και δεν είχεν συνηγορήσει εκ των πρώτων η Βησιγοτθία περί της εγκαταστάσεως της ωραίας μαρκησίας εις το βρυξελλώδες Μέγαρον. «Αυτό μας έλειπε τωρα, να μου κατασχέσουν και το σπίτι», εσκέφθη η ωραία Εψη Εψιλον και, στρέφουσα την κεφαλήν, έπαψεν να κοιτάζει εντός του καθρέπτου. Ενεθυμήθη τας στιγμάς καθ' άς η εκλαμπρότης της περιεφρόνει τους ψώλωνας εμπαίζουσα αυτούς και έν χαμόγελον ήρξατο απλωνόμενον επί του προσώπου αυτής, όν απέκτη σταδιακώς την προηγουμένην λάμψιν του. «Αμ, θα τους δείξω εγω στο επόμενο συνέδριο που το λένε τώρα "πάρτι" -τι αγγλοσαξωνικά κουραφέξαλα, θεέ μου!- και το πήραν τώρα και οι βησιγότθοι και το αναμασάνε με μανία», εσκέφθη και πάλιν και, γέρνουσα απαλά εις το πλάι του καθίσματος της λιμουζίνας, αντίκρυσεν εκ νέου το παλαιόν πρόσωπον εις τη θέσιν του. «Χαχα!» εκάγχασεν, «το επόμενο πάρτι θα είναι ιδικόν μου, εντός του εμού Μεγάρου, και τότε να ιδούμε κύριοι ποίος εξ υμών την έχει μεγαλύτερη -όταν σας την μετρήσω κομμένη!» εσκέφθη ξανά και θα εκοιμάτο πλήρης ανακουφίσεως κατόπιν της σκέψεως ταύτης, αν δεν ετριβέλιζε τον νουν της η σκέψη της βηισιγότθας και η άπελπις προσπάθεια εξευρέσως του ιδεώδους βασανιστηρίου δια σκληράς γυνάς εκ Βησιγοτθίας. «Μήπως να μη την βασανίσω καν, αλλά να την θέσω απευθείας εις την πυράν;», αυτή η σκέψις έδωσεν τεραστίαν ευφορίαν εις το πνεύμα αυτής, όν και παρεδόθη εις τας αγκαλας του Μορφέως, διότι η οδός της επιστροφής προεβλέπετο μακρά. Μακροτέρα κατά πολλά χιλιόμετρα της οδού προσελεύσεως.
Σύμφωνα με το Π. Δ/γμα υπ' αριθ. 666/6/66 απεφασίσθη αντί χαρταετών να πετιούνται στον αέρα χειροβομβίδες, εκάστην Καθαράν Δευτέραν. Ο Ποιητής αντέδρασε σφόδρα με ύβρεις, διαδηλώσεις και κατάρες, ενώ η Βέρα Καλτάκα το βρήκε απολύτως λογικό και σύμφωνο με τις επιταγές της εποχής. Ο Μεργκαέλ, βεβαίως, θα προτιμούσε να ρίχνονται στον αέρα τσεκ επιταγών, αλλά ποιος τον ακούει αυτόν... Από την άλλη πλευρά, η μαρκησία Εψη Εψιλον με την παρέα της, αν και δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια προς τις χειροβομβίδες, απεφάσισε να υποστηρίξει το Π.Δ/γμα γιατί αν δεν το υποστήριζε αυτή και η παρέα της το Π.Δ/γμα θα έπεφτε κάτω και θα έσκαγε και η πτώση αυτή θα ήταν χειρότερη και πιο εκκωφαντική από το πέταγμα μιας χειροβομβίδας στον αέρα. Ασε που θα είχε και περισσότερα θύματα. Μετά από την υποστήριξη του Π.Δ/γματος και από την Μαρκησία Εψη Εψιλον, η Βέρα σπεύδει να αμολήσει τη χειροβομβίδα της, αδιαφορώντας για την αδιαφορία του Μεργκαέλ και την οργισμένη αντίδραση του Ποιητή. 
Η ωραία μαρκησία Εψη Εψιλον εκάθητο αραχτή επί τινος ανακλίντρου, επενδεδυμένου μετά βαρυτίμου υφάσματος μπροκάρ, χρώματος κυανού κεκοσμημένου μετά χρυσών αστερίσκων λιλιπουτείου μεγέθους, έμπροσθεν του υπερμεγέθους καθρέπτου της σάλας Τελετών του βρυξελλώδους Μεγάρου και ηυνανίζετο. Πέριξ αυτής, πλήθος ψωλώνων εντός σκελεών παντός τύπου και χρωματισμού -από του ευγενούς σμόκιν μέχρι του τετριμμένου μπλουτζίν- ανέμενον υπομονετικώς το πέρας του αυνανισμού της μαρκησίας Εψης, ίνα λάβωσιν την τιμήν να εισέλθουν εντός του κόλπου αυτής, όσον το δυνατόν βαθύτερον, και εκβάλλουν εν αυτώ το κολλώδες υγρόν των. Η ωραιοτάτη μαρκησία Εψη, ουδεμίαν σημασίαν δίδουσα εις το περιβάλλον αυτής, εμάλαζε τους βύζους εναλάξ, τουτέστιν μία τον εκ δεξιών και μία τον εξ ευωνύμων, και κατόπιν έτριπτε μανιωδώς το αυτής αιδοίον εκβάλλουσα μικράς διεγερτικάς κραυγάς ωσάν παραδείσιον πτηνόν και ωσάν μικρός μόσχος. Ενίοτε, αι κραυγαί αυταί ηκούγοντο και ως ογκανητά, αλλά μόνον από μη εξευγενισμένα ώτα. Επερνούσαν ώραι, ημέραι, μήνες, ολόκληρα έτη, αλλά η σκηνή αυτή εξηκολούθη υφισταμένη ως να ήτο διαρκώς εν τη στιγμή της ενάρξεως αυτής, ως να μη διέβαινεν ο χρόνος, ως η εικών του αυνανισμού της ωραίας αυνανιζομένης Εψης Εψιλον να έμενεν αποκεκρυσταλωμένη εν τη σάλα του βρυξελλώδους Μεγάρου. Οι πέριξ αυτής ψώλωνες ετρωγόπινον του σκασμού, λαμβάνοντες άφθονα και υψηλής γαστριμαργίας φαγητά και ποτά εκ τραπεζών εστολισμένων με άνθη, αναμένοντες το ευτυχές γεγονός του πέρατος του αυτοερωτισμού και της πλήρους διεγέρσεως της ωραίας μαρκησίας, ωσεί παρόντες. Τουτέστιν, ουδείς απετόλμα ούτε να φαντασθεί καν να ενοχλήσει την ωραίαν, έστω λέγοντας «μα τι κάνεις κυρά μου τόσα χρόνια; Μπετόν έγινε ο ψώλων μου πια!» και ο χρόνος εκυλούσεν ομαλώς και αδιαταράκτως, έως την στιγμήν όπου η ωραία Εψη Εψιλον έχυσεν επιτέλους, αλλά εν πλήρει σιγή. Ουδείς αντελήφθη εγκαίρως το πέρας του αυνανισμού και το υγρόν του Κόλπου έρρευσεν εν τοσαύτη αφθονίη, ώστε επλημμύρισεν την σάλαν του βρυξελλώδους Μεγάρου και οι ψώλωνες εσυρρικνώθησαν εν τω άμα. Αι σκελέαι παντός τύπου και χρωματισμού, έτρεχον και δεν έφθανον ουδεμού πανικόβλητοι, αι τράπεζαι αναποδογυρίστηκαν, τα φαγητά και τα ποτά υψηλής γαστριμαργίας επέπλεον εν τω αφρί και, εν τέλει, άπαντες επνίγησαν, εκτός της ωραίας Εψης η οποία ανεδύθη ως νέα Αφροδίτη αναζητώσα νέον περιβάλλον σφριγηλών ψωλώνων.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
