Ενα καλοκαιριάτικο πρωί, στο Πι του 3ου Γαλαξία άνω δεξιά, ο ωραίος Μεργκαέλ ένοιωσε μια τρομερή φαγούρα στη πλάτη. «Θα με πειράξαν τα καλαμαροχτάποδα που έφαγα χτες βράδυ», σκέφτηκε και άρχισε να ξύνεται ίσαμε εκεί που έφτανε ο μακρύς πήχυς του δεξιού χεριού του, αλλά δυστυχώς δεν έφτανε στο κεντρικό σημείο της φαγούρας. Κάθε φαγούρα, ως γνωστόν, έχει ένα κεντρικό σημείο και, αν φτάσεις να το ξύσεις δυνατά, ακριβώς εκεί που επικρατεί η μεγαλύτερη ένταση, πάει, απελευθερώνεσαι στη στιγμή από τη φαγούρα. Αυτό προσπαθούσε ο ωραίος Μεργκαέλ, αλλά ανεπιτυχώς. Δοκίμασε και με τον αριστερό του πήχυ που ήταν λίγο μακρύτερος και πέτυχε να προκαλέσει μια υπολογίσιμη αύξηση της θερμοκρασίας στο κεντρικό σημείο της φαγούρας. Με δυο λόγια, η περιοχή αυτή πήρε φωτιά! Ευτυχώς που η πλάτη του ωραίου Μεργκαέλ ίδρωσε -ο ιδρώτας έτρεξε ποτάμι- και τα δισεκατομμύρια βακτηρίδια, κάτοικοι της φαρδιάς πλάτης του ωραίου Μεργκαέλ, γλίτωσαν το κάψιμο εγκαίρως -μόνο μικρές απώλειες ανεφέρθησαν.
τα γραμμένα ειναι αυτόματα, βλεπω μια εικόνα και γράφω, οι ήρωες είναι αυτοκέφαλοι, οι εικόνες πυροβολούν τυχαία το μόνιτορ, δεν φταίω καθόλου, είμαι αθώα, θα μπορούσα να είμαι απλώς ένα μολύβι, ένα στυλό ή μια φωτογραφική μηχανή εγκεφάλου