093. Ο Μεργκαέλ φεύγει από το πανεπιστήμιο

Μια μέρα χειμωνιάτικη, πήρε ο ωραίος Μεργκαέλ των ομματιών του και, κρατώντας την επαγγελματική του τσάντα στο αριστερό χέρι κι ένα μικρό ρολό χαρτιά στο δεξί, βγήκε από το γραφείο και άρχισε να περπατά στους δρόμους του πανεπιστημίου της γειτονιάς του προσπαθώντας να βρει διέξοδο προς τα χωράφια. Η πόλη τον έπνιγε, ακόμα και η πανεπιστημιούπολη που ήταν σχετικά πρασινισμένη με θάμνους και γκαζόν. Αναζητούσε περισσότερο πράσινο, άπλα, αγρούς, χωράφια, να μυρίσει χορτάρι αληθινό, πώς το λένε! Φοιτητές περνούσαν δεξιά κι αριστερά του, μερικά ζευγαράκια στεκόντουσαν να φιληθούνε, άλλοι καθόντουσαν και διάβαζαν σε μέρη σκιερά κι άλλοι λιαζόντουσαν ξαπλωμένοι στα γρασίδια. Ο Μεργκαέλ προχωρούσε χωρίς να βρίσκει δρόμο διαφυγής. Ολο γύρω γύρω τριγυρνούσε. Αρχισε να εκνευρίζεται που τα δρομάκια ήταν τόσο μπερδεμένα κι αναρωτιόταν πώς βρίσκουν οι φοιτητές το δρόμο για το σπίτι τους ή αν παραμένουν σε όλη τη διάρκεια των σπουδών τους φυλακισμένοι μέσα σε αυτή τη φοιτητούπολη. Την ιδέα του ενίσχυσε ο θόρυβος των αλυσίδων που φορούσαν, άλλοι στα χέρια κι άλλοι στο λαιμό. Πρόσεξε ότι μερικοί φορούσαν μικρά αλυσιδάκια στα αυτιά, κάποιοι είχαν τρυπημένες μύτες και γλώσσες. Μια κοπελίτσα με κοντό μπλουζάκι άφηνε να φαίνεται μια αλυσίδα περασμένη στον αφαλό της. «Τι συμβαίνει εδώ μέσα;» έσπαγε το κεφάλι του να δώσει απάντηση. Μετά, αφού σκέφτηκε ότι όλοι αυτοί σίγουρα έβρισκαν τρόπο να βγαίνουν έξω, έτρεξε στη καντίνα, ζήτησε ένα ανοιχτήρι κονσέρβας, τρύπησε το δεξί του αυτί και κρέμασε την αλυσίδα με τα κλειδιά του. Εφυγε χαρούμενος, με τα κλειδιά να ηχούν γλυκά -γκλιν γκλιν γκλιν- και όλα έγιναν πανεύκολα γι αυτόν: ο δρόμος διεξόδου φάνηκε στη πρώτη στροφή, αλλά το παράξενο είναι πως δεν ήθελε πια να φύγει απο εκεί!

027. το δαχτυλίδι της Αρτεμης

Η Αρτεμη είχε ένα δαχτυλίδι σε αυτό το μακρουλό σχήμα, μόνο που δεν είχε πέτρα πράσινη αλλά καφετιά. Δεν το είχα δει ποτέ αυτό το δαχτυλίδι, μέχρι που το είδε στο δάχτυλό μου και ισχυρίστηκε πως ήταν δικό της και της τό'χε χαρίσει η μαμά της και το είχε χάσει το προηγούμενο βράδυ από εκείνο το πρωϊνό που το βρήκε ο Νίνος μέσα στις λάσπες και μου το χάρισε. Τώρα θα το έδινα ευχαρίστως το δαχτυλίδι στην Αρτεμη, επειδή το Νίνο τον έχω στην καρδιά μου και δε χρειάζομαι δαχτυλίδια για να τον θυμάμαι, τότε όμως επέμενα ότι το δαχτυλίδι μου ανήκε, ήταν περισσότερο δικό μου παρά δικό της, αφού για κείνην ήταν χαμένο για χαμένο και το ότι βρέθηκε μπροστά μας εκείνο το πρωϊνό ήταν καθαρή τύχη και αν το έβρισκε οποιοσδήποτε άλλος σιγά μην έψαχνε να βρει πού ανήκε για να το δώσει, άλλωστε είχε μηδαμινή αξία. Πώς είχε βρεθεί στις λάσπες; Μάλλον πετάχτηκε από το παράθυρο του σπιτιού, όπου ήταν καλεσμένη για δείπνο η Αρτεμη, μαζί με τα ψίχουλα του τραπεζομάντιλου που τινάχτηκε το προηγούμενο βράδυ. Καλά έλεγ' η γιαγιά μου να μη τινάζουμε τίποτα τα βράδια έξω από τα παράθυρα.