153. ήταν ένας σε μια βάρκα

Ηταν ένας σε μια βάρκα. Στη βάρκα υπήρχε ένα καφάσι. Πιθανότατα εκείνος να ήτανε ψαράς και είχε το καφάσι για να βάλει μέσα το μεγάλο ψάρι που θα έπιανε. Η βάρκα όμως είχε μια τρύπα. Εκείνος σήκωσε το καφάσι κι άδειαζε το νερό από το πρωί που ξημέρωσε ίσαμε που ο ήλιος κόντευε να δύσει. Καλύτερα που κοντεύει να βραδιάσει, σκέφτηκε, ίσως τότε να πιαστεί ευκολότερα το μεγάλο ψάρι. Και συνέχισε να αδειάζει το νερό από τη βάρκα. Κάποια στιγμή, πρόσεξε ότι το νερό δεν άδειαζε, η βάρκα έμενε συνεχώς γεμάτη κι όπου νά 'ναι θα βούλιαζε. Πρόσεξε και το καφάσι. Είχε περισσότερα κενά, παρά συμπαγείς επιφάνειες. Ηταν ένα απλό καφάσι και όχι π.χ. ένας κουβάς. Αργά τα κατάλαβε όλ' αυτά, αλλά πάλι καλά που τα κατάλαβε. Ετσι, παράτησε τη βάρκα να βουλιάξει μοναχή της, παράτησε και το μεγάλο ψάρι να κολυμπάει στην ησυχία του και βούτηξε! Ητανε καλός κολυμβητής κι έφτασε γρήγορα στη στεριά. Μόλις πάτησε το πόδι του στο έδαφος, σκέφτηκε ότι θα του ταίριαζε το κολύμπι, καλύτερα από το ψάρεμα. 

Αφού ξεκουράστηκε μερικές μέρες, αποφάσισε να πάει ξανά στη θάλασσα, απλώς για να κολυμπήσει αυτή τη φορά. Χωρίς βάρκα, χωρίς σύνεργα ψαρικής, φορώντας μόνο το μαγιό του. Μόλις ανοίχτηκε στα βαθειά, ήρθε το ψάρι το μεγάλο και τον συνάντησε κι έγιναν οι καλύτεροι φίλοι!

--------------

ΣΗΜ. η φωτο απο το National Geographic και ευχαριστω τον @ΚαπαΜοιρης που την εστειλε στην ομαδα @Always the Sun / f/b

149. όλα με το μυαλό

ο Εκείνος μίλαγε μυστηριωδώς, το βλέμμα απλανές βεβαίως, στηλωμένο κάπου πέρα από τον τοίχο ή και μέσα στον τοίχο, θα σε γελάσω, μπορεί να κατέγραφε κιόλας τις τρύπες των τούβλων ή να ζύγιζε την ποιότητα του κονιάματος νοερώς, όλα με το μυαλό, αυτή όμως ήταν η στάση που γοήτευε τις γυναίκες, λέγαν μέσα τους -γιατί απέξω τους επιφωνήματα και αναστεναγμούς μονάχα επέτρεπαν στον εαυτό τους- "μα τί έξυπνος, τι πνευματώδης" και "άραγε πόση να την έχει" ή "θα καταφέρω να τον φτιάξω" άλλα με θαυμαστικό κι άλλα με ερωτηματικό, αλλά εκείνος δεν ενέδιδε ποτέ σε κυρίες θαυμάστριες γιατί ήξερε καλά ότι ο θαυμασμός είναι κάτι τι περαστικό, σαν ασθένεια "περαστικά σας" που λένε, και του ήταν αρκετό να ψωνίζουν τα βιβλία του και να τα διαδίδουν στόμα με στόμα στις παρέες τους, είχε φυσικά τον καημό το δικό του, μια εξεζητημένη συνάδελφο που δεν του καθότανε με τίποτα και η οποία ακολουθούσε τη δική του συνταγή γοητείας επακριβώς, μονάχα που η Εκείνη του κοίταζε το ταβάνι
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b

147. ο τρυφερόψυχος Εκείνος

Εκείνος φοράει μάσκα για να κρύβει την άγρια φυσιογνωμία του, που κρύβει μια ψυχή πιο τρυφερή κι από την καρδιά ενός μαρουλιού -σύμφωνα με τη σχετική διαφήμιση. Θέλει να προστατεύει την ψυχή του από αδηφάγα βλέμματα και αδηφάγους ανθρώπους. Μια φορά που ξεχάστηκε και δεν φόρεσε τη μάσκα του, κάποιος τσίμπησε λίγη από την ψυχή του και τη δοκίμασε και του άρεσε και κόντεψε να την καταβροχθίσει ολόκληρη! Από τότε, βγάζει τη μάσκα του μοναχά όταν πέφτει για ύπνο, εκτός κι αν κοιμάται με συντροφιά. Μερικές φορές, φυλάγεται ακόμα και στα όνειρά του. Σπάνια βλέπει τον εαυτό του πλέον χωρίς μάσκα και κοντεύει να ξεχάσει το σχήμα του δικού του προσώπου. Μόνο το βλέμμα του ξεχωρίζει πίσω από τις λεπτές σχισμές με τις ζωγραφισμένες βλεφαρίδες.
Εκείνος, λοιπόν, έχει αποφασίσει να μην ερωτευτεί ποτέ πια, γιατί ο έρωτας πονάει πολύ και, κάθε φορά, του κλέβει λίγη από την τρυφεράδα της ψυχής και στο τέλος θα τον αφήσει άψυχο και σκληρό κι αυτό δεν το θέλει, καθόλου δεν το θέλει. Οσο κι αν η τρυφερή του ψυχή επιθυμεί να δοθεί σε Εκείνη, που ονειρεύεται να τη συναντήσει και εκτός ονείρων, εξακολουθεί να φοβάται την στιγμή γιατί το ξέρει καλά πως Εκείνη θα τον φάει χωρίς να μπορέσει να της αντισταθεί.

145. νεραντζάνθια

ο δρόμος μοσχοβόλαγε νεραντζάνθια κι Εκείνος δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε να περπατεί εκεί νυχτιάτικα και να μαγεύεται από την ευωδιά, μέχρι που τον έπιασε νύστα και χάρηκε πάρα πολύ που επιτέλους τα κατάφερε να νυστάξει μετά από μεγάλη περίοδο αϋπνίας, τόσο πολύ χάρηκε που ξενύχτησε για να το γιορτάσει!

144. μια ζωή τρώγοντας ξύλο!

 "Θα φας ξύλο!" τον απειλούσε η μάνα, ο πατέρας, ο δάσκαλος.. κι Εκείνος φοβόταν.. τρόμαζε πολύ.. και μια μέρα το πήρε απόφαση: θα έτρωγε ξύλο μοναχός του!
και μίκρυνε, μίκρυνε, μίκρυνε πολύ.. κι έγινε ένα μικρούτσικο σκουληκάκι και μπήκε στο ξύλινο πόδι του τραπεζιού κι έφαγε ξύλο με την ψυχή του! Γνώρισε και μια τσαχπίνα μικρούτσικη σκουληκίτσα και παντρευτήκαν κι έκαναν πολλά πολλά όμορφα μικρούτσικα σκουληκάκια.
Ολα τα μικρούτσικα σκουληκάκια, εκεί μέσα στο ξύλινο πόδι του τραπεζιού, τρώγανε ξύλο, και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί έζησαν καλύτερα, έχοντας εξασφαλίσει το ξύλο της χρονιάς τους!

143. Εκείνη και ο ύπνος της

"Χάρισέ μου τον ύπνο σου" της είπε κι εκείνη έπεσε ξερή στην αγκαλιά του. Κοιμήθηκε αμέσως σαν πουλάκι, επειδή της το ζήτησε, επειδή του είχε εμπιστοσύνη, επειδή τον αγαπούσε, όλα αυτά μαζί.. κι από εκείνη τη στιγμή κοιμόταν χαμένη μέσα σε έναν ύπνο χαρισμένο από Εκείνη προς Εκείνον. Σπάνια, αραιά και που, σηκωνόταν σαν υπνωτισμένη και φρόντιζε την επιβίωσή της, να τσιμπήσει κάτι, να πλυθεί, και μετά ξαναχανόταν σε έναν ύπνο μακάριο, απελευθερωμένο από όνειρα, γιατί το όνειρό της είχε εκπληρωθεί: ήταν δική του, ήταν δική του ολόκληρη, σώμα και ψυχή και σκέψεις, ακόμα και ο ύπνος της ήταν πλέον δικός του.

Εκείνος, έμενε ξύπνιος και την έβλεπε με αγαλίαση πόσο ήρεμα κοιμόταν και ηρεμούσε το μέσα του, ο ύπνος της δρούσε ευεργετικά στη δική του πίεση, εξαφάνιζε το καθημερινό του στρεσσάρισμα στη δουλειά, παντού. Εφτανε μια στιγμούλα να φέρει το ήρεμο κοιμισμένο της πρόσωπο στο νού του και αμέσως ένοιωθε άλλος άνθρωπος, ξεκούραστος και με νέες αναδυόμενες δυνάμεις για ζωή, χωρίς να κλείνει μάτι βέβαια. Είχε ρέψει μεν σωματικά, αλλά το μυαλό του δούλευε ρολόι. Γερνούσε δίχως να το καταλαβαίνει.

Εκείνη, απλώς κοιμόταν κι όσο κοιμόταν τόσο έδειχνε πιο νέα και πιο όμορφη -ο ύπνος ομορφαίνει τη γυναίκα, όπως λένε, και είναι αλήθεια. Δεν έδειχνε όμως μονάχα: γινόταν πράγματι ωραιότερη και νεότερη και αυτή η μετατροπή τρόμαζε Εκείνον που δεν ήξερε πια τί να κάνει. Την είδε να γίνεται έφηβη, να περνά στην παιδική ηλικία, να ξαναγίνεται μωρό, διστάζοντας να την ξυπνήσει.

Οταν έφτασε στο σημείο να πρέπει να της αλλάζει πάνες, ε, δεν κρατήθηκε και την ξύπνησε με ένα απαλό φιλάκι και τότε έγινε το θαύμα! Εκείνη ξύπνησε μαχμουρλίδικα, άνοιξε τα ματάκια της, έσκασε ένα χαμογελάκι και... μεγάλωσε ξαφνικά! Ηρθε στη δική του ηλικία, έγινε αγνώριστη στα μάτια του γιατί δεν είχε το χρόνο Εκείνος να παρακολουθήσει την ωρίμανσή της. Ετσι, της έδωσε πίσω τον ύπνο της και θα έτρεχε ασθμαίνων να βρει τον ύπνο κάποιας άλλης, αν Εκείνη, τώρα που είχε μάθει το κόλπο, δεν του ζήταγε να της χαρίσει το δικό του ύπνο. Ε, καιρός ήταν!

142. ψάχνοντας το Σήμα

Μια φορά, ήταν ένας που έψαχνε να βρει ένα Σήμα. Μέσα στο μυαλό του έψαχνε να το βρει. Πέρασε πολλά χρόνια της ζωής του ψάχνοντάς το, ψάχνοντας το Σήμα που θα τού 'δινε έμπνευση να δημιουργήσει κάτι τι μεγάλο, κάτι σπουδαίο, κάτι ανεπανάληπτο, κάτι που δεν θα είχε παρουσιαστεί στον κόσμο μέχρι τη στιγμή εκείνη, τη στιγμή της ανακάλυψης του Σήματος, δηλαδή. Και περνάγαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, κι αυτός καθόταν κι έψαχνε. Εψαχνε σε όλες τις γωνίες του τετράγωνου μυαλού του -ήταν λογικός άνθρωπος, για τούτο και το μυαλό τετράγωνο. Εψαχνε και στις καμπύλες της φαιάς ουσίας του, επειδή καλλιεργούσε και την ενσυναίσθησή του -συνειδητά.
Εψαχνε λοιπόν εκείνος, έψαχνε και ξανάψαχνε για πολλά χρόνια, κι έφτασε σε βαθειά γεράματα ψάχνοντας, μέχρι τη στιγμή που ασυναίσθητα -πέρα από λογική κι ενσυναίσθηση- τσεκάρησε τα ψώνια της ημέρας με ένα ακόμα φευγαλέο "ν", κατά τη συνήθειά του, και...
Η λύση του αινίγματος, η ανακάλυψη η μεγάλη, το πολυπόθητο Σήμα, το Σήμα το δικό του, το κατάδικό του ήταν εκεί, μπροστά του, και τον περιγελούσε. Ηταν μπροστά στα μάτια του τόσα χρόνια και δεν τό 'βλεπε! Το Σήμα αυτό, που βρισκόταν πάνω σε χαρτιά και χαρτάκια, πότε χαραγμένο γερά με χέρι σταθερό και πότε ξέθωρο με χέρι τρεμάμενο, συχνά ζωγραφισμένο ανεπαίσθητα με διάφορα χρώματα, με στυλό, με μαρκαδόρο ή με μολύβι, είχε διαλέξει εκείνην ακριβώς τη στιγμή να φανερωθεί!
Τώρα πια, δρόμοι πολλοί ανοίγονταν μπροστά του. Θα φτιάξει επιτέλους το σούπερ προϊόν του και θα βάλει πάνω του το μοναδικό του Σήμα, το δικό του Σήμα, το Σήμα που θα σημαίνει πως «ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ» ή «ΑΥΤΟ ΕΓΩ ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΑ ΜΕ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΗ».
Σκέφτηκε να αρχίσει αμέσως να παράγει διάφορα αθλητικά είδη, μπλούζες, άνορακ, παπούτσια, ρακέττες για τέννις, μπάλες, σκουφιά, καπελάκια... η φαντασία του άρχισε να οργιάζει!
Τόση πολλή φαντασία και τόσο αχαλίνωτη, ενέσκηψε απότομα στο κεφάλι του, που το μυαλό του, το κοκκαλωμένο ίσαμε τώρα σε μια μοναδική σκέψη, την έρευνα για το Σήμα, δηλαδή, τά 'παιξε κανονικά και ο καημένος ο ανθρωπάκος τα κακάρωσε από βαρύ εγκεφαλικό.
Τουλάχιστον πήγε ευτυχισμένος, πριν προλάβει να διαπιστώσει ότι το Σήμα αυτό ήταν ήδη κατωχυρωμένο από πασίγνωστη εταιρεία αθλητικών ειδών εδώ και κάμποσες δεκαετίες...
_________________
ΣΗΜ. το τέλος που είχα σκεφτεί να δώσω στην ιστοριούλα είναι να τινάζει τα πέταλα ο ερευνητής του Σήματος βουτηγμένος στην απογοήτευση, μόλις θα ανακάλυπτε ότι το Σήμα αυτό υπήρχε ήδη στην αγορά και ο ίδιος δεν το είχε πάρει χαμπάρι, ετσι όπως ήταν κλεισμένος στο καβούκι του και αφοσιωμένος στο ψάξιμο... αλλά τον λυπήθηκα το φουκαρατζίκο και φρόντισα να τον αποτελειώσω μέσα σε πελάγη ευτυχίας!

141. οδεύοντας προς την ανάσταση

να θυμηθώ να γράψω κάτι...

140. ο άνθρωπος-ηφαίστειο

Μια φορά, ήταν ένας άνθρωπος που κατάπινε το μυαλό του. Από λίγο κάθε μέρα. Σιγά σιγά, το κατάπιε όλο και, όπως έμεινε το κρανίο αδειανό, άρχισε να μαλακώνει, τα κόκκαλα να γίνονται λεπτά και εύθραυστα, μια και δεν είχαν τίποτε να προστατέψουν.
Ετσι, κατακάθιζαν αργά αργά και βούλιαζαν προς τα κάτω, κι ο άνθρωπος έγινε σαν ηφαίστειο -στη θέση του κεφαλιού ένας κρατήρας- και μια μέρα έκανε ένα ΜΠΑΜ και εξερράγη.
Η καφτή λάβα τινάχτηκε προς τον ουρανό κατακόρυφα, η λάμψη της άστραψε και θάμπωσε τον ήλιο, η ζέστη έκαψε τα λιβάδια και τα ζώα που βοσκούσαν. Μετά, η λάβα πάγωσε, η στάχτη λίπανε το χώμα, ο άνθρωπος-ηφαίστειο κοιμήθηκε βαθειά. Σήμερα κοιμάται ακόμα και ονειρεύεται μια καινούργια έκρηξη μήπως ξαναβρεί το μυαλό του. 

________________

ΣΗΜ. κι αυτό το κείμενο ανέβηκε πρώτη φορά εδω, στις 17/6/2007. Σήμερα το ξαναβρήκα, βρήκα και μια ταιριαστή εικόνα και το τοποθετώ σε αρμόζουσα θεσούλα!

μετάφραση στα γερμανικά από την Gerrit Monnartz:

Es war einmal ein Mensch, der sein Hirn herunterschluckte. Jeden Tag ein bisschen. Langsam aber sicher verschluckte er es ganz und so wie sein Schädel leer blieb, begann er aufzuweichen, seine Knochen wurden dünn und zerbrechlich, hatten sie doch nichts mehr, was sie beschützen sollten. So fielen sie langsam in sich zusammen und sanken nach unten und der Mensch wurde wie ein Vulkan – an Stelle seines Kopfes ein Krater – und eines Tages machte es BAMM und er explodierte.
Die heiße Lava sprang senkrecht gen Himmel, ihr Schein blitzte und trübte die Sonne, die Hitze verbrannte die Felder und die weidenden Tiere. Dann erstarrte die Lava, die Asche düngte den Boden und der Mensch-Vulkan schlief tief. Heute schläft er immer noch und träumt von einem neuen Ausbruch bei dem er vielleicht wieder zu Verstand kommt.

139. ο άνθρωπος με το μισό μάτι

Μια φορά, ήταν ένας άνθρωπος που κοίταζε με μισό μάτι. Οταν ένας άνθρωπος χρειάζεται δυο μάτια ώστε να έχει πλήρη όραση και με ένα μάτι έχει όραση μισή, εκείνος όλα τα έβλεπε στο μισό του μισού, δηλαδή είχε ικανότητα να βλέπει μόνο το ένα τέταρτο των πραγμάτων.

Σιγά σιγά, θέλοντας να αναπληρώσει την αδυναμία του, άρχισε να πιστεύει πως η δική του όραση ήταν πλήρης και πως οι άλλοι απλώς έβλεπαν περισσότερα από όσα ήταν επιτρεπτά. Επομένως, όπως έλεγε στον εαυτό του και στους ομοίους του, οι πολλές οπτικές γωνίες των πραγμάτων είναι ένα σοβαρό μειονέκτημα επειδή μπερδεύουν τον άνθρωπο με την υπερανεπτυγμένη όραση, την όραση των δύο ματιών.

Οσο περνούσαν τα χρόνια, η θεωρία του ανθρώπου με το μισό μάτι διαδόθηκε με διάφορους τρόπους, και την ασπάστηκαν άνθρωποι με νου χαλαρό και τεμπέλικο, καθώς και άνθρωποι οι οποίοι νόμιζαν ότι κάνουν οικονομία δυνάμεων με το να μην απασχολούν όλες τις δυνατότητες της όρασής τους. Επίσης, υπήρξαν πάρα πολλοί άνθρωποι που, αν και καταλάβαιναν τη σκοπιμότητα που κρυβόταν πίσω της, αδιαφόρησαν για τη θεωρία αυτή και, με την αδιαφορία τους, την άφησαν να εξαπλωθεί.

Ο άνθρωπος με το μισό μάτι έγραψε πολλούς τόμους βιβλίων όπου εξυμνούσε την αξία της περιοριστικής δύναμης του μισού ματιού, άνοιξε κλινικές όπου γινόντουσαν εγχειρήσεις εκβολής οφθαλμών, ανέδειξε νόμους υπέρ των εξειδικευμένων στην οφθαλμοεξόρυξη ιατρών, οργάνωνε εκστρατείες κοπής διαφόρων πραγμάτων στα τέσσερα, ώστε να ικανοποιούν όσους βλέπαν με μισό μάτι.

Μετά από αιώνες, δεν υπήρχε πλέον ανάγκη να βγάζουν οι άνθρωποι τα μάτια τους, το βλέμμα του μισού ματιού έγινε συνείδηση και κατάφερναν να βλέπουν με μισό μάτι και οι άνθρωποι που διατηρούσαν ανέπαφα και τα δυο τους μάτια, αρκεί να το ήθελαν. Ο άνθρωπος με το μισό μάτι είχε καταφέρει να προσδιορίσει το μέλλον της ανθρωπότητας.

______________________
ΣΗΜ. ακόμα μια μεταφορά από εδω, μια και το κείμενο που γράφτηκε στις 17/6/2007 ταιριάζει εδωπέρα... Πέτυχα κι ένα ωραίο σκιτσάκι!

138. αυτός που αγαπούσε πολύ τη γλώσσα του

Μια φορά, ήταν ένας που πρόσεχε πολύ τη γλώσσα του. Την αγαπούσε πολύ και για τούτο την προστάτευε ως κόρην οφθαλμού, που λένε. Σιγά σιγά, όλο και λιγότερο μιλούσε, όλο και λιγόστευαν οι φίλοι γύρω του, όλο και πιο παράξενος γινόταν. Ενοιωθε ότι η γλώσσα του κινδύνευε και ότι η καθημερινή της χρήση ήταν ήδη μια μεγάλη αποκοτιά.

Μια μέρα, αποφάσισε να πάψει να την εκθέτει εντελώς και σταμάτησε να μιλά. Ετσι, άρχισε να τρέφεται με σωληνάκια από τη μύτη, ώστε να μην ανοίγει καν το στόμα του. Εφερνε που και που τη γλώσσα του ίσαμε τα χείλη, αλλά γρήγορα την έχωνε ξανά μέσα στη στοματική κοιλότητα φοβούμενος μια απότομη κίνηση που θα μπορούσε να της αποκόψει κάποιο μικρό κομμάτι.

Χαιρόταν πάντως που την ένοιωθε ζωντανή, να κλωθογυρνά ανάμεσα στις μασέλες του, ώσπου του πέσαν' όλα τα δόντια. Δεν στενοχωρέθηκε καθόλου, καθώς δεν τα χρησιμοποιούσε ούτε για να τραφεί αλλά ούτε και για να χαμογελάσει. Ο νους του και όλες του οι δυνάμεις είχαν συγκεντρωθεί στη διαφύλαξη της γλώσσας.

Οταν το στόμα του γέμισε μούχλα, όταν σάπισαν εσωτερικά τα μάγουλα και ο ουρανίσκος, όταν η γλώσσα έμεινε αγκυλωμένη από την ακινησία σαν υπέρβαρη δυσκίνητη χελώνα, αυτή η γλώσσα που έμοιαζε στα νιάτα της με χέλι ευέλικτο και σαύρα χορευταρού, τότε κατάλαβε πολλά ο άνθρωπος αυτός για την αγάπη της γλώσσας.

Ηταν όμως αργά όταν αποφάσισε να τη βγάλει ξανά στη γύρα, να δείξει τα κάλλη της σε φίλους και αγνώστους, να θαμπώσει με την ομορφιά της τον κόσμον όλο. Ηταν αργά γιατί η γλώσσα που υπεραγαπούσε και προστάτευε τόσα χρόνια με πόνο ψυχής, η γλώσσα για χάρη της οποίας είχε αποστερηθεί φίλους και απολαύσεις, η γλώσσα αυτή δεν μιλιόταν πια από κανένα. Κανείς δεν την καταλάβαινε πια αυτή τη γέρικη γλώσσα που μύριζε μούχλα και σαπίλα.

Αυτός που αγαπούσε τόσο πολύ τη γλώσσα του, δεν κατάλαβε ότι η γλώσσα είναι κάτι τι ζωντανό, κάτι που ομορφαίνει και πλουτίζει όσο χορεύει και τριγυρνά στον κόσμο. Δεν κατάλαβε ότι μια γλώσσα φυλακισμένη δεν αργεί να πεθάνει, να νεκρωθεί.

Γυρνά ακόμα ανάμεσά μας ο άνθρωπος αυτός, τον βλέπουμε εδώ κι εκεί να προσπαθεί να αρθρώσει κάποιες λέξεις στριφογυρίζοντας την άχαρη δυσκίνητη γλώσσα του ανάμεσα σε άδειες μασέλες, φτύνοντας σάλια δεξιά ζερβά. Κανείς δεν τον καταλαβαίνει και όλοι τον αποφεύγουν. Είναι εκείνος που σκότωσε από αγάπη.

___________________________

ΣΗΜ. Αντίθετα από αυτό που συμβαίνει στις υπόλοιπες αναρτήσεις, πρώτα βρήκα το κείμενο που είχα γράψει εδω στις 20 Ιουνίου 2007 και μόλις σήμερα έψαξα και βρήκα την εικόνα που το συνοδεύει και το ξαναανέβασα, επειδή νομίζω πως ταιριάζει καλύτερα εδώ μέσα.

137. η τρικλοποδιά

Της τό 'χε πει ξεκάθαρα και απειλητικά ο κομματάρχης της περιοχής «κάποτε θα σου βάλω τρικλοποδιά» και δεν το ξέχασε, ούτε εκείνη το είχε ξεχάσει και τον απέφευγε, όταν τον έβλεπε να την πλησιάζει έφευγε μακριά του τρέχοντας σχεδόν, μέχρι τη βραδιά του μεγάλου χορού του κόμματος, κομματόσκυλα και κομματάρχες από ολόκληρη τη χώρα είχαν συρρεύσει και διαγωνιζόντουσαν χορεύοντας με κόμματους, κι εκείνη κόμματος ήταν τότε -θεοκόμματος μάλιστα- και όλοι οι παρευρισκόμενοι της ζήτησαν να χορέψει μαζί τους και όλοι γράφτηκαν στη λίστα της, εκτός από τον απειλητικό κομματάρχη που δεν τον έβλεπε πουθενά και είπε μέσα της «δόξα σοι ο θεός, θεέ μου» αλλά λίγο πριν κλείσει η αίθουσα και μπεί ταμπελάκι στην είσοδο «το μαγαζί συμπληρωμένο, δεν χωράει άλλος» εκείνος πρόλαβε και μπήκε ατσαλάκωτος και αρειμάνιος με πράσινη γραββάτα και με ασπίδα προσώπου ένα πλαστικό μουστάκι κατάμαυρο, μια γοητεία βγαλμένη κατευθείαν από την κόλαση, και της ήταν αδύνατο να αντισταθεί στην απαίτησή του να τη χορεύει μόνο αυτός ίσαμε να ξημερώσει και -ανάμεσα στα βαλσάκια, στα τανγκά και στα τσιφτετέλια- δεν τη γλίτωσε την τρικλοποδιά. Το παράξενο είναι ότι εκείνος ήταν που έπεσε τελικά.

134. την έβλεπε να βγαίνει από το νερό

Εκείνος καθόταν και την έβλεπε να βγαίνει. Εβγαινε, όλο έβγαινε, για πολλές ώρες έβγαινε από το νερό. Δεν την είχε δει να μπαίνει στη θάλασσα. Απο τη στιγμή που έφτασε στην παραλία και κάθησε στο βραχάκι, την έβλεπε να βγαίνει. Εβγαινε ολόγυμνη. Ηταν ολόγυμνη με το χαμόγελο ψηλά και τα χέρια απλωτά, σαν νά 'θελε ν' αγγίξει τα σύννεφα, να τα χώσει όλα στην αγκαλιά της. Λέμε "σαν", γιατί τα σύννεφα ήταν πίσω της. Μόνο ο ήλιος έδυε μπροστά της. Κυριολεκτικά έδυε. Εδυε με όλες τις σημασίες. Εβγαινε, λοιπόν, όλο έβγαινε μέσα από το νερό κι οι στάλες οι αλμυρές δεν στάζαν, επειδή είχαν στεγνώσει όλες πάνω της -τόσο αργά έβγαινε. Ενα περπάτημα σταγόνα σταγόνα. Ισως να πρόσεχε μη τυχόν ταράξει τα νερά ο βηματισμός της. Ενα περπάτημα ιεροτελεστία. Εκείνος την κοίταζε άπληστα, κολλημένος στο βράχο του, για ώρες πολλές. Σκέφτηκε να σημαδέψει τη στιγμή κι έβγαλε αργά κι αθόρυβα τη μηχανή από το τσαντάκι. Στο πρώτο κλικ εκείνη μαζεύτηκε, έσκυψε το κεφάλι, τα μαλλιά πέσαν μπρος, μάζεψε τα χέρια, σκέπασε τα στήθη. Το δεύτερο κλικ είναι αυτό που φαίνεται εδώ. Η πρώτη λήψη κάηκε από το φως της. Ο άντρας έπαψε να κοιτάζει και η γυναίκα έκανε μεταβολή και χάθηκε στα βαθειά.

114. «Μίλα μου για μένα»

Αυτό ακριβώς της είπε Εκείνος, να του μιλάει γι αυτόν, και μετά συμπλήρωσε «κι εγώ θα σου μιλάω για σένα, πόσο καλή είσαι, τί ωραία που μαγειρεύεις, πώς με τρελλαίνουν τα χάδια σου, πώς με ζαλίζει το άρωμα των μαλλιών σου, όλο τέτοια θα σου λέω, όχι για το πώς αισθάνομαι για σένα, αν είμαι ευτυχισμένος μαζί σου, αν σ' αγαπώ και κρυάδες, και μετά πες μου κι εσύ για μένα» κι Εκείνη του είπε «σ' αγαπώ τρελλούτσικε, ό,τι και να μου λες» κι Εκείνος άνοιξε τη μπαλκονόπορτα, βγήκε στο μπαλκόνι, ανέβασε το ενα πόδι στο κάγκελο, πέρασε και το άλλο πόδι και -παφ!- έσκασε στο πεζοδρόμιο σα μπαλόνι γεμάτο νερό, μόνο που δε γέμισε νερά ο δρόμος, αίματα γέμισε, και μια κυρία φώναζε για το καινούργιο της παλτό και ποιος θα την αποζημιώσει κι Εκείνη βγήκε στο μπαλκόνι και κοίταξε την κυρία και το παλτό και φώναξε «τί σκούζεις κυρά μου; σιγά το παλτό!» και μετά κατέβηκε κάτω και μαλλιοτραβήχτηκαν κάμποσην ώρα -πάλι αίματα και σάλια- μέχρι που έφτασε το ασθενοφόρο και τις πήρε, επειδή νόμισαν οι τραυματιοφορείς ότι για τις γυναίκες αυτές το είχαν καλέσει, και ο σκασμένος Εκείνος έμεινε λιώμα στις πλάκες και ήρθε ένας οδοκαθαριστής κι έσπρωξε τα κομμάτια στο οδόστρωμα γιατί βαριόταν, και πάτησαν τα κομμάτια τα διερχόμενα οχήματα και τα ισοπέδωσαν όπως κάνουν με τα ψόφια σκυλιά.