151. κροκόδειλος

μια φορά, ήταν ένας τύπος πολύ φοβιτσιάρης που φοβότανε μεταξύ άλλων και τον κρόκο των αυγών κι έτσι τον πήγε η μάνα του στον ψυχίατρο για να του δώσει κανα χάπι εναντίον του φόβου αλλά ο ψυχίατρος σήκωσε τα χέρια ψηλά γιατί ο ασθενής δεν ήταν απλώς δειλός: ήταν κροκόδειλος!

150. το κορίτσι της λάμπας

Υπάρχει ένα κορίτσι που ζει μέσα σε μια λάμπα. Οχι λάμπα πετρελαίου από τις παλιές. Σε μια λάμπα κανονική, ηλεκτρικό λαμπτήρα που λένε. Εξω από τη λάμπα ζει ο υπόλοιπος κόσμος και βλέπει το κορίτσι να κάνει κούνια στο νήμα πυρακτώσεως. Οταν η λάμπα είναι αναμμένη, η θερμοκρασία του νήματος φτάνει τους 2.600° Κελσίου.

Το κορίτσι της λάμπας είναι τόσο παγωμένο που η θερμοκρασία αυτή απλώς ζεσταίνει λιγουλάκι την καρδιά της, γιατί, αν και δεν το δείχνει έχει καρδιά. Παγωμένη καρδιά όταν η λάμπα είναι σβυστή. Χλιαρή καρδιά όταν η λάμπα ανάβει. Η θερμοκρασία εξαρτάται και από το ποιος ανάβει τη λάμπα. Η λάμπα ανάβει συνήθως τα βράδια. Την ημέρα μόνο κατά λάθος μπορεί να ανάψει. 

Το κορίτσι συχνά δυσκολεύεται να κοιμηθεί, εξαιτίας του ακατάστατου ωραρίου αναβοσβυσίματος και θα ήθελε να μπορεί να κανονίζει μοναχό του το πρόγραμμα "άναψε-σβύσε". Θα ήθελε να την ακούσει κάποιος απέξω, αλλά αυτό είναι αδύνατο, λόγω του κενού αέρος μέσα στη λάμπα. Οσο και να φωνάζει, δεν ακούει κανείς. Οταν το κατάλαβε αυτό, έπαψε να ξελαρυγγιάζεται. 

Θα μου πεις τώρα «μα αυτο το κορίτσι δεν τρώει; κι αφού βρίσκεται μέσα σε κενό αέρος πώς ανασαίνει;» και σου λέω «ιδέα δεν έχω! ίσως το κορίτσι της λάμπας να γεννήθηκε μέσα στη λάμπα και να έχει συνηθίσει» και μου ξαναλές «μα πώς μπορεί να γεννήθηκε μέσα στη λάμπα; η μάνα της πώς τα κατάφερε και μπήκε εκειμέσα να τη γεννήσει;» και σκέφτομαι ότι μάλλον το κορίτσι είναι παιδί της λάμπας, αλλά δεν στο λέω. Είναι κάτι που το καταλαβαίνει κανείς μόνος του. Και φυσικά δεν τρώει: χορταίνει με θερμότητα και φως.

149. όλα με το μυαλό

ο Εκείνος μίλαγε μυστηριωδώς, το βλέμμα απλανές βεβαίως, στηλωμένο κάπου πέρα από τον τοίχο ή και μέσα στον τοίχο, θα σε γελάσω, μπορεί να κατέγραφε κιόλας τις τρύπες των τούβλων ή να ζύγιζε την ποιότητα του κονιάματος νοερώς, όλα με το μυαλό, αυτή όμως ήταν η στάση που γοήτευε τις γυναίκες, λέγαν μέσα τους -γιατί απέξω τους επιφωνήματα και αναστεναγμούς μονάχα επέτρεπαν στον εαυτό τους- "μα τί έξυπνος, τι πνευματώδης" και "άραγε πόση να την έχει" ή "θα καταφέρω να τον φτιάξω" άλλα με θαυμαστικό κι άλλα με ερωτηματικό, αλλά εκείνος δεν ενέδιδε ποτέ σε κυρίες θαυμάστριες γιατί ήξερε καλά ότι ο θαυμασμός είναι κάτι τι περαστικό, σαν ασθένεια "περαστικά σας" που λένε, και του ήταν αρκετό να ψωνίζουν τα βιβλία του και να τα διαδίδουν στόμα με στόμα στις παρέες τους, είχε φυσικά τον καημό το δικό του, μια εξεζητημένη συνάδελφο που δεν του καθότανε με τίποτα και η οποία ακολουθούσε τη δική του συνταγή γοητείας επακριβώς, μονάχα που η Εκείνη του κοίταζε το ταβάνι
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b

148. πατριωτικό

γεννήθηκα με αστραγάλους μπλε -με θάλασσα βαφτήκαν ανεξίτηλα- περπάταγα εκεί όπου το κύμα σκάει
αστράφταν οι μικρές μου γάμπες καθώς έτρεχα -εκτυφλωτικά λευκές μικρές αστραπές- Ελλάδα με βαφτίσαν και μου πάει!
(πατριωτικό)

147. ο τρυφερόψυχος Εκείνος

Εκείνος φοράει μάσκα για να κρύβει την άγρια φυσιογνωμία του, που κρύβει μια ψυχή πιο τρυφερή κι από την καρδιά ενός μαρουλιού -σύμφωνα με τη σχετική διαφήμιση. Θέλει να προστατεύει την ψυχή του από αδηφάγα βλέμματα και αδηφάγους ανθρώπους. Μια φορά που ξεχάστηκε και δεν φόρεσε τη μάσκα του, κάποιος τσίμπησε λίγη από την ψυχή του και τη δοκίμασε και του άρεσε και κόντεψε να την καταβροχθίσει ολόκληρη! Από τότε, βγάζει τη μάσκα του μοναχά όταν πέφτει για ύπνο, εκτός κι αν κοιμάται με συντροφιά. Μερικές φορές, φυλάγεται ακόμα και στα όνειρά του. Σπάνια βλέπει τον εαυτό του πλέον χωρίς μάσκα και κοντεύει να ξεχάσει το σχήμα του δικού του προσώπου. Μόνο το βλέμμα του ξεχωρίζει πίσω από τις λεπτές σχισμές με τις ζωγραφισμένες βλεφαρίδες.
Εκείνος, λοιπόν, έχει αποφασίσει να μην ερωτευτεί ποτέ πια, γιατί ο έρωτας πονάει πολύ και, κάθε φορά, του κλέβει λίγη από την τρυφεράδα της ψυχής και στο τέλος θα τον αφήσει άψυχο και σκληρό κι αυτό δεν το θέλει, καθόλου δεν το θέλει. Οσο κι αν η τρυφερή του ψυχή επιθυμεί να δοθεί σε Εκείνη, που ονειρεύεται να τη συναντήσει και εκτός ονείρων, εξακολουθεί να φοβάται την στιγμή γιατί το ξέρει καλά πως Εκείνη θα τον φάει χωρίς να μπορέσει να της αντισταθεί.