092. Ο Κυνηγός των Κουνουπιών

Μια φορά, ο ωραίος Μεργκαέλ συνάντησε έναν που μάζευε κουνούπια. Ηταν, σα να λεμε, κυνηγός κουνουπιών και τα έπιανε με το ίδιο του το αίμα. Καθόταν σε μια ξύλινη πολυθρόνα στην άκρη του δάσους και περίμενε υπομονετικά να σουρουπώσει, γιατί τα κουνούπια τσιμπούν πάντα σούρουπο.

Ηδονιζόταν με τα πρώτα βουΐσματα πλάι στα αυτιά του, μετά άπλωνε νωχελικά τα μέλη για να δεχτούν τις τσιμπιές και, φυσικά, γέμιζε το απαλό του δέρμα από χιλιαδες καντήλες κάθε βράδυ. Οταν σκοτείνιαζε στα γερά, σηκωνόταν και πήγαινε να κοιμηθεί. Η φαγούρα δεν τον ενοχλούσε πολύ, μια και είχε ικανοποιήσει την άλλη του φαγούρα: τρωγόταν να μαζεύει χρήματα! Πούλαγε λοιπόν ένα ευρώ το κουνούπι και με τα λεφτά αυτά αγόραζε κουνουπίδια, που τα πουλούσε κατόπιν στη λαϊκή. Ο άνθρωπος αυτός ήταν μανάβης. Λέμε "ήταν" γιατί πέθανε από σηψαιμία. Τον σκότωσαν τα πολλά τσιμπήματα γιατί, ως γνωστόν, τα λεφτά δηλητηριάζουν και το αίμα -όχι μόνο το μυαλό. Ο ωραίος Μεργκαέλ έμαθε πολλά πράγματα από εκείνη τη συνάντηση, όπως π.χ. να προστατεύει το ευαίσθητο δέρμα του με αντικουνουπικό και να αποφεύγει τους μανάβηδες και τα κουνουπίδια.

091. στα πλακάκια

Του αρέσει να τη παίρνει στα πλακάκια. Εκείνη δεν λέει όχι, γιατί εκείνος είναι ο Αρχηγός. Η Βέρα Καλτάκα δεν διανοήθηκε ποτέ να του αρνηθεί τίποτα. Μια ζωή σεξ στα όρθια και στα πλακάκια. Με νερό από πάνω να τρέχει ή και στα στεγνά. Σε λουτρά πολυτελών ξενοδοχείων, σε υπόγεια ουρητήρια, οπουδήποτε, αρκεί να υπάρχουν πλακάκια. Μονόχρωμα, κατά προτίμηση. Τα χρωματιστά δεν τα μπορεί ο Αρχηγός. Δεν αγαπά τα χρώματα ούτε τα σχέδια. Τα γκρίζα ειναι η αδυναμία του, ίσως και τα ανοιχτογάλαζα κάπως. Χτες το βράδυ όμως, εκείνη το ξανασκέφτηκε και, όταν της τηλεφώνησε να βρεθούν στη πλατεία για να τη γαμήσει υπογείως, στα δημόσια ουρητήρια, η Βέρα Καλτάκα είπε το πρώτο της όχι. Σήμερα το πρωί βρέθηκε νεκρή. Με σπασμένο κρανίο. Από ένα γκρίζο πλακάκι. Αναζητείται ο δράστης και τα τηλέφωνα του Αρχηγού έχουν πάρει φωτιά.

090. το αηδόνι, τα κρουστά και ο Παράδεισος

Είχε ξετρελλαθεί με τα κρουστά από τη βραδιά που άκουσε το μεγάλο Λάιονελ Χάμπτον να παίζει σε ένα τηλεοπτικό σταθμό. Ακουγε και δεν πίστευε στα αυτιά του, τόσο το είχε συνεπάρει ο ήχος του ξυλόφωνου και των τυμπάνων. Ηταν ένα αηδόνι μονάχα, όμως. Ενα αηδόνι με φτερούγες, που τραγουδούσε. Αποφάσισε να προσαρμόσει ξυλαράκια στα φτερά του, τα κόλλησε με κερί και άρχισε να κοπανά τα συρματοπλέγματα που έζωναν ένα χωράφι. Ο ήχος δεν έφτανε ούτε το νυχάκι του Λάιονελ. Απελπίστηκε. Ξαναπροσπάθησε. Τα ξυλαράκια ξεκόλλησαν. Το αηδόνι έπεσε ανάσκελα στα χόρτα. Εκανε "ωχ" και ο Λάιονελ έστησε αυτί. Ηταν το αγαπημένο του αηδόνι, το αηδόνι που τού έδινε έμπνευση με τις γλυκειές του μελωδίες. Το αηδόνι ξανάκανε "ωχ, ωχ, ωχ" επειδή πονούσε και επειδή ήξερε πως δεν θα έφτανε ποτέ τη μεγαλοσύνη του Λάιονελ. Δεν ήξερε όμως ότι ο μεγάλος των κρουστών εμπνεόταν απο το δικό του τραγούδι κι έτσι αφέθηκε να ξεψυχήσει. Τα διηγήθηκαν όλα αυτά συναμετάξυ τους μετά από μερικά χρόνια, όταν συναντήθηκαν στον Παράδεισο και κατάφεραν επιτέλους να παίξουν μαζί.

089. ο ωραίος Μεργκαέλ παίρνει των ομματιών του

Σήμερα το πρωί, ο ωραίος Mεργκαέλ Ωγκαίο ξύπνησε και έτριψε τα μάτια του να ανοίξουν. Οπως τα έτριβε, κατάλαβε ότι το δεξί του μάτι δεν ήταν ακριβώς μάτι. Η ξανάστροφη της δεξιάς του παλάμης άγγιζε κάτι τι σκληρό και κρύο. Το δεξί του μάτι δεν άνοιγε με τίποτα. Ετρεξε πανικόβλητος στον καθρέφτη του λουτρού του και είδε -με το αριστερό του μάτι- τί συνέβαινε: στη θέση του δεξιού του ματιού, βρισκόταν ένα αλουμινένιο κουτάκι από αναψυκτικό! Κούνησε το κεφάλι του δεξιά-αριστερά και κατάλαβε ότι το κουτάκι ήταν άδειο. «Λες να είναι το κουτάκι από το αναψυκτικό που ήπια χτες το βράδυ;» αναρωτήθηκε «αλλά πάλι, το κουτάκι εκείνο το πέταξα» συνέχισε τη σκέψη του «μόνο που δεν θυμάμαι ακριβώς πού...» το μυαλό του έψαχνε απεγνωσμένα την αιτία της μεταμόρφωσης του ματιού του από μάτι σε κουτάκι αλουμινίου. «Μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο που ζούμε...» μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του και πήρε των ομματιών του κι εγκατέλειψε τη σκατοχώρα όπου μέχρι τότε ζούσε.

__________
εικονα απο http://ecomonkey.blogspot.com/

088. Αρχηγός και Μαϊντανός

Ο Αρχηγός είναι ένα παράξενο ανθρώπινο κατασκεύασμα. Λαμβάνετε ένα ημίτρελο και ημιμαθές πρόσωπο, το οποίο νομίζει πως α) τα έχει τετρακόσια και β) ότι γνωρίζει τα πάντα. Προσθέτετε μια δόση μεγαλομανίας και τρεις σταγόνες εσσάνς από μανία καταδίωξης, μια πρέτζα ανάγκης για αυτοπροβολή και τρεις ουγγιές πατερναλισμού. Ξεσκονίζετε το αποτέλεσμα συχνά, προσπαθώντας να το κρατάτε φρέσκο για παν ενδεχόμενο. Προσοχή στη χρήση, μη το ακουμπάτε χωρίς γάντια, το αρχηγιλίκι είναι κολλητικό. Μόλις ο Αρχηγός που κατασκευάσατε τελειώσει το έργο για το οποίο τον προορίζατε, του ρίχνετε λίγη λάσπη και τον πετάτε στη χωματερή -αυτό ισχύει κυρίως για τους περιστασιακούς Αρχηγούς. Μερικοί πετυχημένοι Αρχηγοί, καλό είναι να απομακρύνονται προσεκτικά και να παραμένουν στο μούσκιο (ή στο ψυγείο) για πιθανή μελλοντική χρήση. Γενικά, πριν πετάξουμε έναν Αρχηγό στα σκουπίδια μελετούμε το ενδεχόμενο επαναφοράς του στο προσκήνιο. Σε περίπτωση που κρίνεται απαραίτητη η ανάσυρση ενός απορριφθέντος και λασπωθέντος Αρχηγού, αρκεί να δημιουργήσετε ένα (μικρό ή μεγάλο) μύθο γύρω από το πρόσωπό του -σε μεγάλη ανάγκη κάντε και μια μικροεπανάσταση- και ο Αρχηγός σας θα επανακάμψει φρεσκότατος.

Ο Μαϊντανός μοιάζει πολύ με τον Αρχηγό, μόνο που αναλώνεται συντομότερα και κοστίζει απείρως πιο φτηνά. Μπορείτε να τον χρησιμοποιείτε όποτε, όπου και όπως θέλετε, ψιλοκομμένο ή με ολόκληρα τα φύλλα του, μόνο του ή μαζί με άλλα ζαρζαβατικά. Βασικό προτέρημα του Μαϊντανού είναι ότι βρίσκεται σε αφθονία στη Φύση και δε χρειάζεται κόπο και χρόνο για να κατασκευαστεί. Σε μερικούς τόπους απαντάται άγριος σε απέραντα λιβάδια, αλλού τον φυτεύουν σε γλάστρες. Οπως και να είναι, σε όποια κατάσταση και να βρίσκεται, ο Μαϊντανός είναι ένα προϊόν αναλώσιμο (προσωρινής χρήσης) και δεν αξίζει να φυλάσσεται: όταν μαραθεί, πετιέται στα σκουπίδια, συχνότατα κι από μοναχός του και χωρίς να υπάρχει ανάγκη λασπώματος.