Η Αρτεμη είχε ένα δαχτυλίδι σε αυτό το μακρουλό σχήμα, μόνο που δεν είχε πέτρα πράσινη αλλά καφετιά. Δεν το είχα δει ποτέ αυτό το δαχτυλίδι, μέχρι που το είδε στο δάχτυλό μου και ισχυρίστηκε πως ήταν δικό της και της τό'χε χαρίσει η μαμά της και το είχε χάσει το προηγούμενο βράδυ από εκείνο το πρωϊνό που το βρήκε ο Νίνος μέσα στις λάσπες και μου το χάρισε. Τώρα θα το έδινα ευχαρίστως το δαχτυλίδι στην Αρτεμη, επειδή το Νίνο τον έχω στην καρδιά μου και δε χρειάζομαι δαχτυλίδια για να τον θυμάμαι, τότε όμως επέμενα ότι το δαχτυλίδι μου ανήκε, ήταν περισσότερο δικό μου παρά δικό της, αφού για κείνην ήταν χαμένο για χαμένο και το ότι βρέθηκε μπροστά μας εκείνο το πρωϊνό ήταν καθαρή τύχη και αν το έβρισκε οποιοσδήποτε άλλος σιγά μην έψαχνε να βρει πού ανήκε για να το δώσει, άλλωστε είχε μηδαμινή αξία. Πώς είχε βρεθεί στις λάσπες; Μάλλον πετάχτηκε από το παράθυρο του σπιτιού, όπου ήταν καλεσμένη για δείπνο η Αρτεμη, μαζί με τα ψίχουλα του τραπεζομάντιλου που τινάχτηκε το προηγούμενο βράδυ. Καλά έλεγ' η γιαγιά μου να μη τινάζουμε τίποτα τα βράδια έξω από τα παράθυρα.
Γιατί σκοτείνιασε ο στόχος; Ηταν πάντα σκοτεινός και δεν το πρόσεξα; Μήπως τώρα δα αποφάσισε να σκοτεινιάσει; Τι του συνέβη τάχα; Γίνεται άραγε να ξαναβρεί τη λάμψη του ή χρειάζεται να αλλάξω στόχο; Υπάρχει κάποια ουσία που μπορεί να τον λαμπρύνει και πάλι; Εχω μέρος της ευθύνης για τη μουτζουρίαση που έπαθε ή φταίει κάτι άλλο; Ενας ιός, ένα μικρόβιο, ένας βάκιλος; Υπάρχει αντιβιοτικό να τον γιατρέψει και, αν υπάρχει, που πουλιέται; Παράξενα πράγματα που συμβαίνουν... Θα τα κοιμηθώ και αύριο αποφασίζω. Υπάρχει καιρός να αποφασίσω; Θα προλάβω;
τόσο μόνη μπροστά στην οθόνη που σημαίνει σεντόνι μια φτωχή Αντιγόνη παραπαίει στο χιόνι κι η καρδιά της φουσκώνει βουλιαγμένη στη σκόνη στην ασπίδα καρφώνει σιδερένιο μπαλόνι ένα βλέμμα λεμόνι παγωτό που δεν λιώνει
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
