030. ανταπόκριση από τη Γη

Το δίποδο ον, το καλούμενο "άνθρωπος", τείνει να εξαφανιστεί και χρήζει προστασίας. Μόνο 40 είδη διασώζονται και η διατήρησή τους εξαρτάται από τον αριθμό των θηλυκών που θα επιζήσουν στον πλανήτη.
Τα παραδείσια πτηνά έχουν πολλαπλασιαστεί δυσανάλογα και σκιάζουν το ηλιακό φως.

Echo von der Erde

Das zweibeinige Wesen, der sogenannte „Mensch“ droht zu verschwinden und braucht Schutz. Nur 40 Arten werden gerettet und ihre Erhaltung hängt von der Zahl der Frauen ab, die auf dem Planeten überleben werden. Die Paradiesvögel haben sich umgekehrt proportional vervielfacht und werfen Schatten auf das Licht der Sonne.
___________________
μετάφραση από την Gerrit Monnartz

029. μακροβουτώ άπνους

028. σαπίζω εν ειρήνη

...ιδού ξαπλωμένος ανάμεσα στα νούφθορα σαπίζω ανασαίνων οσμή περιπτωμάτων ίπταμαι ως Ικαρος ανάσκελος ελιτίζων ζω και ως Σαρπηδών πηδώ ενώπιον των αδρών αγρονόμων προϊστάμενος κλητήρων θεσπίσματος έκκλυτου βίου όπερ εστί μεθερμηνευόμενον προγονολάτρης έως μυελού των οστέων απαξιώ την εμήν κολύμβησιν διότι το ύπτιον πτέρας έστω και χρυσόμαλλον κείται έκπτωτον επί του πληκτρολογίου και κρυώνω και φοβούμαι τον λαγόν της λαγόνος σου...

Rodia's blog manufacture

Ενημερώνω τους επισκέπτες αυτού του τόπου για την παρουσία μου στο διαδίκτυο, που υπάρχει αναλυτικά σε post στο blog μου taparaponasas stoMIXER

027. το δαχτυλίδι της Αρτεμης

Η Αρτεμη είχε ένα δαχτυλίδι σε αυτό το μακρουλό σχήμα, μόνο που δεν είχε πέτρα πράσινη αλλά καφετιά. Δεν το είχα δει ποτέ αυτό το δαχτυλίδι, μέχρι που το είδε στο δάχτυλό μου και ισχυρίστηκε πως ήταν δικό της και της τό'χε χαρίσει η μαμά της και το είχε χάσει το προηγούμενο βράδυ από εκείνο το πρωϊνό που το βρήκε ο Νίνος μέσα στις λάσπες και μου το χάρισε. Τώρα θα το έδινα ευχαρίστως το δαχτυλίδι στην Αρτεμη, επειδή το Νίνο τον έχω στην καρδιά μου και δε χρειάζομαι δαχτυλίδια για να τον θυμάμαι, τότε όμως επέμενα ότι το δαχτυλίδι μου ανήκε, ήταν περισσότερο δικό μου παρά δικό της, αφού για κείνην ήταν χαμένο για χαμένο και το ότι βρέθηκε μπροστά μας εκείνο το πρωϊνό ήταν καθαρή τύχη και αν το έβρισκε οποιοσδήποτε άλλος σιγά μην έψαχνε να βρει πού ανήκε για να το δώσει, άλλωστε είχε μηδαμινή αξία. Πώς είχε βρεθεί στις λάσπες; Μάλλον πετάχτηκε από το παράθυρο του σπιτιού, όπου ήταν καλεσμένη για δείπνο η Αρτεμη, μαζί με τα ψίχουλα του τραπεζομάντιλου που τινάχτηκε το προηγούμενο βράδυ. Καλά έλεγ' η γιαγιά μου να μη τινάζουμε τίποτα τα βράδια έξω από τα παράθυρα.